ઉપાધિનું પોટલું

 

એક વર્ગમાં પ્રોફેસરે વિદ્યાર્થીને સ્ટેજ પર બોલાવી ને તેના હાથમાં એક પાણીથી ભરેલો ગ્લાસ આપ્યો અને કહ્યુ કે તારે આ ગ્લાસને પકડીને ઉભા રહેવાનું છે. વિદ્યાર્થીને આ કામ તો બહુ જ આસાન લાગ્યુ એ ગ્લાસ પકડીને ઉભો રહ્યો થોડો સમય થયો એટલે વિદ્યાર્થીએ કહ્યુ કે સાહેબ હવે હાથ થોડો થોડો દુખે છે આ ગ્લાસને પકડી રાખવાથી. પ્રોફેસરે કહ્યુ ભલે દુખે તુ એમ જ પકડી રાખ જેમ જેમ સમય પસાર થતો ગયો તેમ તેમ વિદ્યાર્થીંની દુખાવાની ફરિયાદ વધતી ગઇ અને એક સમય તો એવો આવ્યો કે સાહેબની મંજૂરી મેળવ્યા વગર જ પેલો ગ્લાસ ધડામ કરતો નીચે મુકી દીધો. 

પ્રોફેસરે વિદ્યાર્થીને પુછ્યુ કે બેટા હવે કેવું લાગે ? 

વિદ્યાર્થીએ કહ્યુ અરે સાહેબ વાત જ કરોમાં બહું મોટો ભાર હલવો થયો હોય એમ લાગે છે બહું જ રીલેક્ષ ફીલ કરું છું.

મિત્રો આપણે બધા પણ આપણા ભૂતકાળની કેટલીક એવી ઘટનાને પકડી રાખીએ છીએ. એને જેટલી વાર યાદ કરીએ એટલી વાર વધુ ને વધુ દુખી થઇએ છીએ એ ભૂતકાળની આવી યાદો વર્તમાનનો આનંદ પણ લેવા દેતી નથી. પેલા પાણીના ગ્લાસની જેમ આવી યાદોને પણ છોડતા શીખીએ તો કેવા હળવા થઇ જઇએ.....

હું સમજુ છુ કે આ બહુ અઘરું છે પણ અશક્ય તો નથી જ.